Πότε πρέπει να αλλάξω διαιτολόγο;
Η απόφαση να ξεκινήσει κάποιος διατροφική παρακολούθηση είναι σημαντική. Για αυτό, όπως έχουμε αναλύσει και σε άλλα άρθρα, η έρευνα που πραγματοποιείται προκειμένου να καταλήξει κάποιος στον επαγγελματία με τον οποίο θα συνεργαστεί είναι εξίσου σημαντική.
Τι γίνεται, όμως, όταν, ακόμη και αν έχουμε πραγματοποιήσει μια αξιοπρεπή έρευνα, πέσουμε έξω; Τι γίνεται όταν η συνεργασία μας με τον διαιτολόγο δεν είναι τελικά αυτό που περιμέναμε;
Όπως συμβαίνει και με κάθε επαγγελματική σχέση, μπορεί στην πορεία να διαπιστωθεί ότι ο τρόπος δουλειάς, η προσέγγιση ή η επικοινωνία δεν ταιριάζουν στις ανάγκες μας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ένας είναι καλός διαιτολόγος και ο άλλος κακός. Μπορεί απλώς να μην υπάρχει αυτό που λέμε “χημεία” ή να μην ταιριάζει ο τρόπος συνεργασίας στις δικές μας ανάγκες.
Υπάρχουν, όμως, και κάποια σημεία στα οποία αξίζει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή, γιατί τότε μιλάμε για… “red flags”!
Όταν δεν υπάρχει χώρος για συζήτηση
Θα ξεκινήσω με ένα από τα πιο σημαντικά, κατά τη γνώμη μου. Μια καλή συνεργασία στηρίζεται στην επικοινωνία και η ουσιαστική επικοινωνία χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί. Είναι δύσκολο να επιτευχθεί ποιοτική επικοινωνία μέσα σε 15 ή 20 λεπτά, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα που σχετίζονται όχι μόνο με το τι τρώμε, αλλά και με τη σχέση μας με το φαγητό, τις συνήθειες, τις δυσκολίες και την καθημερινότητά μας.
Η επαναληπτική συνεδρία είναι σημαντικό να αφήνει αρκετό χρόνο για συζήτηση και όχι να περιορίζεται σε μια γρήγορη ζύγιση και στην παράδοση ενός νέου διαιτολογίου. Ο διαιτώμενος χρειάζεται συχνά λίγο χρόνο για να χαλαρώσει, να αισθανθεί άνετα και να αρχίσει να μιλά για πιο ουσιαστικά ζητήματα.
Όταν τα ραντεβού περιστρέφονται γύρω από τη ζυγαριά
Η ζυγαριά είναι ένα χρήσιμο εργαλείο και μπορεί να αποτελεί σημαντικό δείκτη αξιολόγησης της πορείας. Δεν μπορεί, όμως, να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αξιολογείται η προσπάθεια ενός ανθρώπου.
Η διατροφική συμπεριφορά, η ποιότητα της διατροφής, η σχέση με το φαγητό, η πείνα και ο κορεσμός, η φυσική δραστηριότητα, η καθημερινότητα και, φυσικά, η δυνατότητα διατήρησης των αλλαγών είναι επίσης σημαντικά κομμάτια της διαδικασίας. Όταν, λοιπόν, το ενδιαφέρον περιορίζεται αποκλειστικά στο “πόσα κιλά χάθηκαν αυτή την εβδομάδα”, ίσως αξίζει να αναρωτηθεί κανείς αν υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση.
Όταν υπάρχει υπερβολική προσκόλληση στο διαιτολόγιο
Το διαιτολόγιο μπορεί να λειτουργήσει ως ένας διατροφικός “μπούσουλας” για τον πελάτη: να τον βοηθήσει να χτίσει σταδιακά μια ρουτίνα, να μάθει βασικές διατροφικές αρχές, να αποκτήσει ιδέες και να οργανώσει καλύτερα τη διατροφή του.
Δεν είναι, όμως, αυτοσκοπός.
Εάν το μεγαλύτερο μέρος των συναντήσεων περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσο ακολουθήθηκε το διαιτολόγιο, αν υπήρξαν “παραβάσεις” ή αν την επόμενη φορά πρέπει να γίνει “πιο σωστά”, τότε ίσως κάτι χρειάζεται να επανεξεταστεί.
Προφανώς, όσο πιο συνεπής είναι κάποιος με ένα πλάνο που έχει συμφωνηθεί, τόσο πιο εύκολο είναι να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητά του. Όταν, όμως, κάποιος δυσκολεύεται να το ακολουθήσει, ο στόχος δεν θα έπρεπε να είναι απλώς να του ζητηθεί να προσπαθήσει περισσότερο. Αξίζει να διερευνηθεί γιατί δεν μπορεί να το ακολουθήσει.
Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη
Η σχέση μεταξύ διαιτολόγου και διαιτώμενου χρειάζεται να χαρακτηρίζεται από εμπιστοσύνη. Θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να εκφραστούν δυσκολίες, απορίες, διαφωνίες και προβληματισμοί χωρίς τον φόβο ότι θα υπάρξει επίκριση.
H διατροφική παρακολούθηση δεν είναι μια εξέταση στην οποία κάποιος πρέπει κάθε εβδομάδα να αποδείξει ότι ήταν “καλός μαθητής”, αλλά μια συνεργασία που όσο πιο αυθεντική είναι, τόσο περισσότερα τα οφέλη που θα επιφέρει.
Συνεπώς, όταν συμβαίνει ένα ή περισσότερα από τα παραπάνω στις συνεδρίες με τον διαιτολόγο, ενδεχομένως θα ήταν καλό να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε εναλλακτικές επιλογές.
